Yazısı:
Bir hayata bin anı sığdı. Bir ömrün bir anı dondu. O an bir yel vurdu sandım. Bir kasırgada boğulmuşum.
Gözlerim açıktı. Sanırdım gönlüm kapalı. Sınırlar çizerdim etrafıma. Sıtratejilerle yaşardım güya. Bütün savunmalarım seni beklediğimdenmiş oysa. Bütün kapılarım ardına kadar açık seni bekliyormuş. Gönlüm sana açmış. Senin için atmış. Geldiğin an başlamış hayat. Seninle açmış gül. Basitti oysa sevda sözcükleri yavan gelirdi bana. Alaycı tavırlar takınırdım sevdalılara. Oysa onlar şiirler yazarlardı. Yunan edebiyatından etkilenmiş şiirler. Gülerdim. Basitti sözler. Anlamazdım onlar için nekadar anlamlı ve derin olduğunu.
Delikanlılık farklı olmaktır derdi İSLAM BABA. İyi ama kaç farklı sevda vardır? Tamam canımlar cicimler ayağa düştü. Canom demek niyetim. Canım diyenle aynı cafede aynı restaurantta aynı marka kıyafetlerle canom demenin farkı kalırmı acaba.
Derin mevzularla uğraşırım sanırdım. Asli derinlikte boğuluyorum şimdi. Kabullenemiyor bünyem bu gerçeği. Çaresizliği. Bir kitapla sürüklenip bir mermiyle bitirmek varken hayatı. Tamım derken yarım bulmak kendimi. Diğer yarımı aramak haritasız pusulasız ve yalnız. Olmuyor işte yakıştıramıyorum kendime. Yapmam gerektiğini bile bile yapamıyorum. Ağır geliyor bünyeme. Kaldıramıyorum. Bir emir çınlasa da kulaklarımda. Üstelik İSLAM BABA'nın emri olsa da.
Yenildim mi yoksa. Yenilgi mi bu? Yoksa hayatımdaki ilk galibiyetin filizleri mi? Sıkıntılı haller bunlar. Sıkıldım. Unutmak ise imkansızın eş anlamlısı. Es artık es soğuk fırtına söndür içimdeki yangını. Ben bu yangınla yaşayamam.
|
